Πρόκειται για μια από τις πρώτες προσπάθειες του κινηματογράφου να τα «βάλει» με τον αντισημιτισμό. Ο εκπληκτικός στην ταινία αυτή Ρόμπερτ Ράιαν, υποδύεται ένα βίαιο και ασταθή στρατιώτη, τον Μόντι. Μια μέρα, βγαίνει με τους τρεις φίλους του, Φλόιντ, Άρθουρ και Λιρόι για ένα ποτό… και γίνονται πολλά. Εκεί θα γνωρίζουν τον Τζόζεφ και την εκθαμβωτική πόρνη Τζίνι (Γκλόρια Γκράχαμ), οι οποίοι τους καλούν στο σπίτι του τελευταίου για να συνεχίσουν το πάρτυ. Ο Μόντι, όμως, τρέφει ένα αβυσσαλέο μίσος για τους Εβραίους και όταν όλοι έχουν πιει ήδη αρκετά, ο Μόντι ξυλοκοπάει μέχρι θανάτου τον Τζόζεφ. Οι φίλοι του δε θυμούνται σχεδόν τίποτα την επομένη. Όταν αρχίσουν οι έρευνες για τη δολοφονία του Τζόζεφ, ο λοχίας Κέλι (Ρόμπερτ Μίτσαμ), που γνωρίζει τους τέσσερις άντρες, αρχίζει να τους υποψιάζεται. Συνεργάζεται με τον επιθεωρητή Φίνλεϊ, ο οποίος έχει αναλάβει την υπόθεση, όταν ο Μόντι δολοφονεί τον Φλόιντ γιατί ο τελευταίος ετοιμάζεται να τον καταδώσει. Ο Έντουαρντ Ντμίτρικ, ο οποίος είχε ήδη γνωρίσει τη διεθνή αναγνώριση με το εκπληκτικό Ραντεβού με το θάνατο (Murder My Sweet, 1944), με αυτή την ταινία καθιερώνεται ως ένας από τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες νουάρ όλων των εποχών. Ο ίδιος προτάθηκε για Όσκαρ (1948) και η ταινία συνολικά προτάθηκε για πέντε: Β’ Αντρικού για τον Ρόμπερτ Ράιαν, Β’ Γυναικείου για τη Βικτώρια Γκράχαμ, καλύτερου σεναρίου για τον Τζον Πάξτον και καλύτερης εικόνας.